Proserpine

Είχε περάσει προ πολλού η πρώτη νιότη της. Το μυαλό της ένα συνοθύλευμα από μνήμες, ένα κουβάρι από ανεκπλήρωτα όνειρα.
Βολεύτηκε καλύτερα στην πολυθρόνα και άφησε το ελαφρύ αεράκι να τη χαϊδέψει. Η νύχτα του μεσοκαλόκαιρου είχε προχωρήσει πολύ. Ο χώρος γύρω της άδειος.

Τιποτα δε μένει ίδιο. Όλα τελειώνουν. Ένα δάκρυ κύλησε για όσα δεν έκανε και δεν είπε με αυτούς που έφυγαν. Φύλαγε τις θύμησες σε κουτάκια για να μην μπερδεύονται, αλλά τελευταία όλα ανακατεύονταν και η μια εικόνα ακολουθούσε την άλλη, χωρίς καμιά χωροχρονική σχέση μεταξύ τους. Κι η ίδια με την κάμερα στο χέρι, ξένη στην ίδια της τη ζωή να παρακολουθεί. Γεγονότα και σκέψεις δικές της αποκτούσαν δική τους πνοή και πλέκονταν μεταξύ τους σ' έναν ιστό που έκανε όλο και πιο δύσκολη την εύρεση της καθαρότητας που της ήταν πολύτιμη για τη διατήρησή της στον κόσμο των λογικών. Εικόνες και πρόσωπα της ζωής της εγλωβίζονταν το ένα μέσα στο άλλο και αποκτούσαν θαυμαστή αυτονομία. Η κάμερα κατέγραφε και αυτή προσπαθούσε να διαχωρήσει τις σκηνές, μα τίποτα δεν φαινόταν ικανό ν' αναχαιτίσει το βύθισμα. Μέχρι που όλα ακινητοποιήθηκαν. Στο κάδρο αποτυπώθηκε ένα πρόσωπο.
 


Πλησίασε. Ηταν ένας πίνακας. Τον άγγιξε. Η επιφάνειά του ήταν τραχιά, αλλά η ζεστασία του κόκκινου χρώματος που απλωνόταν στο κάτω τμήμα του την άγγιξε. Κρατώντας την κάμερα άπλωσε τα δάχτυλά της και τα έσυρε πάνω στον καμβα του. Ανατρίχιασε. Τα ματια της βυθιστηκαν στα ματια του πινακα. H θλιψη που αντικρισε της ηταν γνωστη. Στη μια ακρη του πινακα ηταν ριγμενη μια μασκα. Την αναγνωρισε αμεσως. ηταν αυτη που φορουσε στην παρασταση. Τη μονη παρασταση της ζωης της. Χαμογελασε καθως θυμησες απο το ξεγνοιαστο κομματι της ζωης της απλωθηκαν στο μυαλο της. Ο Μαρκος στο πλάι της, οι συγγενεις , οι φιλοι, ολοι χαμογελαστοι να συμβαλλουν στην τελευταια πραξη του δραματος. Χειροκροτηματα, ευχες, γελια και μετα ο ηχος ενος αργεντινικου ταγκο να γεμιζει τον αερα και τους ταξιδευει σε εποχες που ολα φαινονταν να κυλανε μονα τους. Το παθος και η πικρα σφιχταγκαλιασμενα σ' ενα σμιξιμο περα απο το χρονο και το χωρο. Τοτε ηταν που ενιωσε το κρυο του σωματος να τη διαπερνα. Πρωτα στ ακροδαχτυλα, μα γρηγορα μέσω των νευρικων αποληξεων παντου.

ένα κουβάρι

Τίποτα δεν είναι το ίδιο πια. Όλα άλλαξαν, απ τη μια στιγμή στιγμή στην άλλη και δεν απόμεινε σχεδόν τίποτα. Σε βλέπω ν απομακρύνεσαι στα περασμένα και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το σταματήσω. Βυθίζεσαι   και δεν μ απομένει παρά να συμφωνώ μαζί σου σε όσα λες για να μην στεναχωριέσαι. Σ ακολουθώ στις περιπλανήσεις σου  μη μπορώντας να κάνω αλλιώς. Σου παριστάνω τη χαρούμενη και αποδέχομαι τα πάντα για να σε βλέπω να ησυχάζεις. Κι όμως είναι τόσο θλιβερό, έχει τόση φθορά. Γύρισες στο παρελθον και οι δαίδαλοι των εγκεφαλικών σου νευρώνων σε οδηγούν σ ένα λαβύρινθο από τον οποίο δεν πρόκειται να βγεις.

Από την άλλοτε κραταιά κυρία δεν απέμεινε παρά ένα κουβάρι αναμνήσεων και μια ορμή αποφασιστικότητας  που λειτουργεί πια εναντίον σου. 

Αυτό που τριγυρνάει στο μυαλό μου συνέχεια και δε μ αφήνει σε ησυχία είναι εκείνο το τελευταίο κοτοπουλάκι που μου είχες αγοράσει από το Μινιόν. "Να το προσέχεις" , μου είχες πει....... Άραγε το θυμάσαι ή το ξέχασες......γιατί εμένα με ξέχασες....... δεν με αναγνωρίζεις πια.....στο κουβάρι του μυαλού σου με μπερδεύεις . Εγω θυμάμαι αλλά ξεχνάω να σε πάρω τηλέφωνο.....

Τα ανάποδα παραμύθια

Η Χιονατη δαγκωσε το μηλο και ξυπνησε απο το βαθυ της υπνο και αντικρισε το Νεστορα. !!!!
Μολις  αντικρισε το Νεστορα Αϊμπαρα..., θαμπωθηκε... ειχε πια ξημερωσει...


....μετρησε τα τελευταια αστερια και συνεχισε να κατασπαρασει το κατακοκκινο,σαν αιμα μηλο της....


η ωρα πλησιαζε και επρεπε να ετοιμαστει για το ταξίδι της στη χωρα του ποτε ποτε....  !


ετσι προτεινε στο Νεστορα Αϊμπαρα  να την ακολουθήσει απο το ανοιχτο παραθυρο, να πεταξουν μακρια, πανω απο τις κεραιες και περα απο τους δορυφορους... γιατι οι δυο τους ηταν πλασμενοι για τη χωρα του ποτέ-ποτέ



καθως πετουσαν και η Χιονατη δαγκωνε με μανια το κατακοκκινο μηλο της, δεν προσεξε ενα αστερι. Επεσε πανω του και τ αστερι βαφτηκε στο αιμα.
Απο τοτε τα πρωινα ... ο ηλιος βγαινει παντα κοκκινος  ματωμενος απο το αιμα της Χιονατης, που δεν προλαβε να φτασει στη χωρα του ΠΟΤΕ....


Κι αν αναρωτιεστε τι απεγινε ο Νεστορ Αϊμπαρα..... αλλη ωρα, τωρα δεν εχω κεφι...

....αγαπητο σκοταδι

Αυτο ηταν λοιπον.Απο δω και μπρος μιλαμε για σενα στο παρελθον.Δεν υπαρχει παρον ουτε και μελλον.Αποφασισες να φυγεις και εφυγες. Φυγε φως,ελα νυχτα.τιποτα αλλο δεν εχει σημασια. Απομακρυνθηκες μεχρι που εγινες φιγουρα σε αλλη πια σφαιρα. Αφεθηκα κι εγω και οι ερινυες μ ακολουθουν. Πρεπει να μαθω να ζω μ αυτες.
Τοσο κοντα και συναμα τοσο μακρια. Μ εκανες ν ανοιξω μπαουλα απο χρονια κλειστα. Ησουν παντα διπλα μου να με σηκωσεις οποτε επεφτα, να με στηριξεις και να μου δωσεις ο,τι δεν εβρισκα, να με κάνεις να κοιταξω οπου δεν εβλεπα.
Ανησυχο πνευμα, ανοιχτο μυαλο, φυσικο ταλεντο που σου δοθηκε απλοχερα.Ο,τι εμεις παλευαμε να αντιληφθουμε, το εκανες να φαινεται τοσο απλο. Αρχιτεκτονικη, σκηνικα,κοστουμια,φωτα, συγγραφη, πολιτικη, σινεμα, μουσικη, διαβασμα. Ξεχωριζες με ο,τι καταπιανοσουν, χωρις προσπαθεια.
Τι το καταραμενο κουβαλουσες πανω σου; Τι ηταν το συννεφο που σε τυλιξε και σε πηρε μακρια;; Δεν επανηλθες ποτε. και τωρα εφυγες για τα καλα, σε βλεπω να γελας διπλα μου με το πονηρο βλεμμα-εμενα θα με θυμαστε νεο, δε θα γερασω,δε θα γινω ανημπορος. Απο χθες το μεσημερι μας ακολουθεις. Ρωταμε ο ενας τον αλλο:
-Τον βλεπεις κι εσυ;;
-Ποιον;
-Τον πριγκηπα
Αλλα ξερουμε οτι δεν ηρθες για καποιον απο μας.
Απλα θα ταξιδευεις πλεον μαζι μας στα ταξιδια του καθενος μας....

Tο "Βασίλειο του Ονείρου"

It goes on forever along the shoreline 
It never will end on the shores of my mind
I travel along‘til the sleep takes me in
Where have I ended, where do I begin?



Each ones shifts and weakens a little
Neither aware just how much they are brittle
Each one shifts and weakens a bit
Allowing the other to live and exist

O water and patience, pressure and time
Cuts through the faces of rocks we have climbed
The army of kisses, the lake never tires
The kisses that can put out all of my fires

Αντίο

Στον Αλέξη, που δεν πρόλαβε να γιoρτάσει τη γιορτή του των 17 χρόνων του...... κι έφυγε .....στα ξαφνικά........ Ελπίζω να πετάς κάπου όμορφα...
Πόσο άδικη μπορεί να είναι αυτή η ζωή;

Αναζητώντας τις αλήθειες των άλλων

Δεν γνώρισα το χωριό του πατέρα μου, ακόμα δεν έχω ανέβει στα Καλάβρυτα, κάποιος λόγος θα υπάρχει.....Γνώρισα όμως χωριά στη βόρεια πλευρά της χώρας και μαγεύτηκα από αυτά. Τσεπέλοβο, Βοβούσα, Σούλι, Παραμυθιά, Πόποβο και πόλεις με λάμψη που έσβησε εδώ και χρόνια, σαν την Καστοριά. Η περίεργη αντίληψη περί των καλοκαιρινών διακοπών εκεί στο 2000 και η παράλληλη ανάγνωση της  Ανατροπής του Νίκου Θέμελη μου γνώρισαν την ιστορία  μιας Ελλάδας που μόνο από σχολικά βιβλία ήξερα και ποτέ δεν ταύτισα με τόπους και ανθρώπους. Από τις ομορφότερες εικόνες που έχω συγκρατήσει είναι αυτή του δειλινού στο Τσεπέλοβο και των βουνοκορφών που απλώνονται γύρω του καθώς μαλακώνουν από το φως του ήλιου που δύει. Αναζητούσα στα ρουμάνια τα καραβάνια των εμπόρων που φεύγαν από τα Γιάννενα και το Μέτσοβο για την Οδησσό και την Τεργέστη, φορτωμένα ασημικά σκεύη και κοσμήματα. Ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι άκουγα τα ψιθυριστά λόγια της μάνας του Θωμά όταν έφευγε   δεκαπεντάχρονο  για το μεγάλο ταξίδι....

Λίγα χρόνια μετά οι διακοπές στη Μυτιλήνη, το Μόλυβο και το Αϊβαλί συνέπεσαν με την ανάγνωση της Αναζήτησης  του Νίκου Θέμελη. Φωτογράφιζα με το μυαλό τις εικόνες των γερόντων που έπιναν τσάι στον τούρκικο καφενέ στ' Αϊβαλί και περιέπλεκα τις εικόνες τους με τα κείμενα της Αναζήτησης. Έβλεπα θαρρείς το Νικολή εφέντη να συζητάει για το υποστατικό του και να μας κερνάει καφέδες τούρκικους.
Μερικά βιβλία , χωρίς να το επιδιώξουμε συνδέονται με τη ζωή μας, νιώθεις ότι είναι κομμάτι σου, έχουν ξεχωριστή θέση στο κοιμητήριο των μη λησμονημενων βιβλίων,χωρίς να είναι στις επιδιώξεις του συγγραφέα - του καλού τουλάχιστον-αλλά αυτή είναι και η μαγεία των βιβλίων καθώς ο καθένας ανακαλύπτει  τις αλήθειες που αναζητά, είτε δικές του είτε των άλλων.
Έφυγε σήμερα ο Νίκος Θέμελης, θα μας λείψει το ήθος, η εντιμότητα και η σεμνότητά του.