Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

John Lennon 34 years after...

Αν.... τον ειχαν αφησει να ζησει.... θα ηταν 70... 

 34 χρονια μετα τη δολοφονια του... μια ζωη ολοκληρη..... 
μεγαλωσαμε, καναμε οικογενειες, μετραμε χρονια στη δουλεια, 
το σφιξιμο και το δακρυ στα ματια, ομως, οπως εκεινη τη μερα που με λυγμους ο Γιαννης Πετριδης ανακοινωνε τη δολοφονια του, και το ακουσμα αυτου του τραγουδιου που σφράγισε την εφηβεια, δεν εφυγε ποτε...
δεν ξερω αν ειναι καλο ή δειγμα προσκολλησης σε μια ηλικια ονειροπολησης, που θεωρουσες οτι θ αλλαξεις τον κοσμο, δεν το ψαχνω βαθυτερα, ο,τι και να ειναι ειναι το βλεμμα βουρκωνει καθε φορα που οι πρωτες νοτες γεμιζουν τον αερα......

ολα τα "αν" που κρεμονται πανω απο το κεφαλι μας.... 
μια σειρα απο δαυτα που γυρνωντας στο παρελθον και διορθωνοντας τα ή κανοντας αλλη επιλογη ολα θα ταν αλλιως... 
μα ολα συνεβησαν και η αναποδη πορεια στο χρονο ειναι αδυνατη...
μαθαινεις να τα κουβαλας μαζι σου, βαρος υπερμετρο κατι τετοιες βροχερες μερες.... 

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

φωνες

Σκοταδι
 Ενα αχνο φως δεξια
 Αμυδρη κινηση απο σωμα αριστερα πισω
 Ενας ηχος ακουγεται , ρυθμικος, μοιαζει με ανασα,
 Φως πισω αριστερα,
 Δυσκολευομαι να δω
  Κατι κινειται αργα
 Σαλευει αδυναμα
 Το φως με δυσκολευει, η ανυπαρξια του,
 "καλυτερα στα σκοταδια" ακουγεται η φωνη
 αυτη η φωνη επανερχεται αλλοτε για να μαλωσει
 και αλλοτε για να  συγκρατησει, αλλα δεν την ακουω παντα.

 Το φως δυναμωνει κι αλλο
 Φαινεται μαι καρεκλα
 Καποιος ειναι καθισμενος
 Δεν φαινεται το προσωπο
 Σκιες το σκεπαζουν

-στο ελεγα να μηνβγεις απο το δασος
 δεν ακους,  μονο εσυ φταις, κανεις αλλος
 -σε ακουγα μονο για λιγο ηταν
-προτιμησες να μην ακους,
 και οριστε τα αποτελεσματα,  τι καταφερες;"
 -δοκιμασα
 -οι δοκιμες πληρωνονται, ακριβα

 Το φως αναβει λιγο περισσοτερο
-ποναει
-η απορριψη παντα ποναει,
 νομιζες οτι θα ηταν ευκολο;
-εχω σημαδια απο τα νυχια μου
-δεν σε μπορω να γκρινιαζεις,
 αν δεν ηθελες ας μην το εκανες
-και τι να εκανα;
 πρεπει να ανασανω
 χρειαζομαι αερα, πνιγομαι εδω μεσα
-τοτε μην κλαιγεσαι
 βγες να σε ξεσκισουν με τα νυχια τους, ολοι
-οχι ολοι
-ΟΛΟΙ
-κι αν δεν ειναι ετσι;
-το ξερεις οτι εχω παντα δικιο
 και επιμενεις να κανεις οτι δεν καταλαβαινεις
 νομιζεις οτι υπαρχουν και καλοι;
 νομιζεις οτι υπαρχει καποιος που σε νοιαζεται;
-νομιζω πως ναι
-κανεις λαθος , κανεις δε ποτε δεν σε νοιαστηκε,
 μηπως χρειαζεσαι αποδειξεις;
-οχι , δεν χρειαζομαι,
 δεν θελω να σε ακουω,
 θελω να σταματησεις,
 το μονο που ειπα ειναι οτι ποναω
 κι αμεσως καταστρεφεις τον κοσμο μου
-αν παρεμενες στον πραγματικο σου κοσμο
 τιποτα δε θα συνεβαινε
-μα ειμαι μονη μου εκει
-και; ακομα καλυτερα,
 εσυ δεν ελεγες καλυτερα μονη σου για να μην πονας
 στον κοσμο σου  δεν υπαρχει κανεις να σε πονεσει
 στο ειπα απο την αρχη
 δεν εισαι για εκει εξω
 πηγαινε στο δασος και εξαφανισου
 εκει μεσα, να μη σε βρισκει κανεις
 γιατι κυκλοφορεις αναμεσα τους;
-ψαχνω
-βλακειες,  ψαξε στο δασος
 τι ψαχνεις;
-δε σου λεω
 δε θα σου ξαναπω τιποτα
-ο,τι και να ψαχνεις δεν θα το βρεις αναμεσα τους
 δε σε νοιαζεται κανεις,
 ειναι ζητημα αποφασης
 μολις το αποδεχτεις , θα δεις δε θα σε ενοχλει πια
 εισαι μονη εκει εξω, δεν εχεις πανοπλια
 κι οταν θα αρχισουν να σε απορριπτουν ολοι
 τοτε θα γυρισεις με ανοιχτες πληγες πισω,
 μαζεψου οσο ειναι καιρος
-δεν θελω, μ αρεσει εχει συννεφα και αερα
 και καποιον που με προσεχει
-θα απογοητευτεις
-ποναω και τσουζουν οι πληγες
-πηγαινε να ετοιμαστεις, ερχεται η ωρα
 οι πληγες θα κλεισουν και θα ανοιξουν αλλες
-δε μ αρεσει οπως μιλας
 θα σε κλεισω δε θελω ν ακουω
-τι θα κερδισεις , η φωνη σ ακολουθει παντου
 δεν θα ξεφυγεις ο,τι και να κανεις
-θελω να βλεπω τα συννεφα
-δε βαζεις μυαλο,
 κανε οτι νομιζεις,
 μα να θυμασαι,
 σε μενα θα γυρισεις παλι να σου κλεισω τις πληγες
 κανενας αλλος δεν θα το κανει
 τουλαχιστον να θυμασαι αυτο
-θα το θυμαμαι
-και να θυμασαι, εισαι μονη και ξενη εκει εξω
 μην ελπιζεις
-καλα θα το θυμαμαι
 αν και νομιζω οτι δεν ειμαι
-ολοι οι απελπισμενοι το νομιζουν
 δεν αποτελεις εξαιρεση
-δεν ειμαι απελπισμενη,
 διψασμενη ειμαι,
-ποσες απορριψεις μπορεις να αντεξεις;
 το εχεις σκεφτει τι θα γινει οταν σε ξανααπορριψουν;
 εγινε ηδη , δε σου φτασε; ακολουθει κι αλλη,
 εγω τη βλεπω
-την ειδα κι εγω, παλια ομως, οχι πια,
 τωρα δε βλεπω τιποτα
 τωρα ειμαι τυφλη και βουβη
 δεν ακουω
 δε δινω σημασια
-και τοτε τι κανεις εκει εξω;
-αναπνεω,
 θα γυρισω παλι πισω  σε σενα,
δεν θ απαλλαγω ποτε απο σενα.
τωρα θα παω στο δασος να κρυφτω να κλεισουν οι πληγες
 αλλα θα ξαναφυγω,
 ακομα κι αν λες οτι δεν υπαρχει κανενας για μενα
 εκει εξω,  υπαρχουν δυο ματια
-αρχισες τις βλακειες παλι
 δε θα βαλεις ποτε μυαλο
 θελεις να βλεπεις τα πραγματα στραβα
 κανε οτι θελεις
 ειναι σιγουρο οτι συντομα θα εισαι πισω
 με νεες πληγες
 απλα θα περιμενω

 Σηκωνεται αερας
 Το φως δυναμωνει
 Το προσωπο φωτιζεται
 Μια ανατριχιαστικη κραυγη
που θυμιζει γελιο
 ενα βουβο κλαμα
 Ση θεση των χαρακτηριστικων
 δεν υπαρχει τιποτα
το απολυτο κενο
 Σκοταδι

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

το μετρο της φθορας

Περπαταω αργα στις οχθες του χρονου.
Χαμενη σε σκεψεις συννεφα που γεννιουνται
με καθε νεα εικονα που αντικριζω, οταν ολα ησυχαζουν.

Διασχιζω την ομιχλη, που με ακολουθει, οταν κανενας δεν με βλεπει.
Τοτε ειναι η ωρα που ξεδιπλωνεται και τυλιγει τα παντα.

Ακολουθω τα χναρια των κεραυνων που με σημαδεψαν.
Κρυμμενες αναμεσα σε λευκες σελιδες,
οπτασιες κινουνται με το δικο τους ρυθμο,
αποκτωντας τη δικη τους φωνη.

Η σιωπη ταξιδεψε μεχρι το απειρο
αγγιζοντας στο διαβα της οσα ξεχασε να παρει μαζι της.
Βλεμματα χαμενα στο κενο της ανυπαρξιας μιας καθημερινοτητας
που διαλυει, συνθλιβοντας το, ο,τι παει να γεννηθει.

Μαζευω τον ανεμο που περνωντας απο λοφους και ακτες
στα τεσσερα σημεια του οριζοντα
κουβαλαει ηχους και μυρωδιες που απαλυνουν τις σκιες.

Οι σκιες δεν ειναι τιποτα παρα πανω απο
το ιδιο μας το αποτυπωμα στο χωρο.
Κι ο χρονος μας, το μετρο της φθορας μας.


νεκρη φυση

                                  Ξαπλωνεις να κοιμηθεις πανω στη χειμωνιατικη γη  
​                                                           απουσια χρωματος
                                        σαν κοκαλα μουλιασμενα στην αιωνια σιωπη

                                 κατω απο το χιονι η ζωη περιμενει, μα τωρα κοιμαται
                τα  νεκρα στα κλαδια πληγωνουν με τη γυμνια τους το ηλιοβασιλεμα
                                     ο χρονος δειχνει να τελειωσε γι αυτα
                     οπως και για πολλους που αφεθηκαν στη ληθη της μνημης

αστερόσκονη.....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...