ακολουθα το χαρτη

χαθηκα κουβαλωντας μαγικα λιχναρια κ φιλτρα,
ενα σκισμενο χαρτη και τη ξεχαρβαλωμενη πυξιδα,
ολοκληρη πραματεια.
ενα πουλι αγγιξε τον ωμο σου και
σταθηκε να ακουσει τη φωνη σου.
εσυ που κρατας τ αστερια στα χερια σου,
σκορπισε τα στην ποδια μου,
να τα δω να λαμπυριζουν παλι,
να τ αγγιξω εστω για ενα λεπτο,
ειναι τα δακρυα της νυχτας που καθε βραδυ στεκουν,
διαμαντακια στο σκοταδι, οσο αυτη μας γνεφει
 #‎καλημερα_και_καλη_τυχη.

John Lennon 34 years after...

Αν.... τον ειχαν αφησει να ζησει.... θα ηταν 70... 

 34 χρονια μετα τη δολοφονια του... μια ζωη ολοκληρη..... 
μεγαλωσαμε, καναμε οικογενειες, μετραμε χρονια στη δουλεια, 
το σφιξιμο και το δακρυ στα ματια, ομως, οπως εκεινη τη μερα που με λυγμους ο Γιαννης Πετριδης ανακοινωνε τη δολοφονια του, και το ακουσμα αυτου του τραγουδιου που σφράγισε την εφηβεια, δεν εφυγε ποτε...
δεν ξερω αν ειναι καλο ή δειγμα προσκολλησης σε μια ηλικια ονειροπολησης, που θεωρουσες οτι θ αλλαξεις τον κοσμο, δεν το ψαχνω βαθυτερα, ο,τι και να ειναι ειναι το βλεμμα βουρκωνει καθε φορα που οι πρωτες νοτες γεμιζουν τον αερα......

ολα τα "αν" που κρεμονται πανω απο το κεφαλι μας.... 
μια σειρα απο δαυτα που γυρνωντας στο παρελθον και διορθωνοντας τα ή κανοντας αλλη επιλογη ολα θα ταν αλλιως... 
μα ολα συνεβησαν και η αναποδη πορεια στο χρονο ειναι αδυνατη...
μαθαινεις να τα κουβαλας μαζι σου, βαρος υπερμετρο κατι τετοιες βροχερες μερες.... 

Όλες μου οι μουσικές , παλιές και καινούριες, γυαλάκια μαζεμένα από δω κι από κει για να σου κρατούν συντροφιά τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Όλες με μια μικρή ή μεγαλύτερη ιστορία πίσω τους. Όλες άφησαν το ίχνος τους, ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ, ένταση, έκσταση, γλύκα και πίκρα. Ένα μουσικό κουτί γεμάτο μελωδίες, μικρούτσικα μαύρα στίγματα, που αν τους αλλάξεις τη σειρά, σου λένε μια νέα ιστορία που δε μοιάζει με καμιά παλιότερη, που αγγίζει  σκοτεινές ή λαμπερές πλευρές του κατακερματισμένου σου εαυτού.

Η γειτονία των χαμένων ονείρων

Όλοι   εκεί κατοικούμε....  έρχονται οι χειμώνες και φεύγουν  κι εμείς πάντα με τη σκέψη στο  ταξίδι και το όνειρο στα μάτια, τους αποχαιρετάμε και τους υποδεχόμαστε...... και παντα ελπίζουμε και ταξιδεύουμε με τη φαντασία. Κι ονειρευόμαστε μικρά και μεγάλα ονείρατα και το πρωί μας βρίσκει ασάλευτους, στο ίδιο σημείο παντα, με ένα χαμόγελο δανεικό και το όνειρο να περιμένει το βράδυ για να ξαναζήσει μέχρι να έρθει η επόμενη αυγή  .....

Στη νεότερη εκτέλεση από τη Μαριάν Φέιθφουλ , ξεχειλίζει η πίκρα και το χαμόγελο γεμάτο θλίψη  ακολουθεί το ρυθμό σε ένα χορό με τη σκιά των απραγματοποίητων ονείρων στη γειτονιά μας.....