βαλς με ενα σεντονι

 

Εβρεχε καταρρακτωδως μα δεν εδινε σημασια, ουτε ειχε ομπρελα.
 Σκουντηξε την πορτα που ετριξε επικινδυνα, προμηνυοντας ασχημα νεα και μπηκε. Ηταν σκοτεινα και χριεαστηκε να περασουν μερικα λεπτα για να συνηθισει στο σκοταδι.  Το σιχαινοταν αυτο το σπιτι. Τα επιπλα του, οι μυρωδιες του. Ποτε δεν το ενιωσε σπιτι. Ηταν παντα ο χωρος. Εκει απλα εμενε μεχρι να φυγει ή επεστρεφε για λιγο και εφευγε παντα με το κεφαλι σκυμμενο και τα χειλη σφιγμενα.

  Να ξορκισει το τερας. Αλληλοεμπλεκομενες συναισθηματικες διεργασιες ανακατευονταν προκαλωντας ναυτια. Μια τηλεοραση φωναζε απο καπου τις τελευταιες τραγικες ειδησεις για το χρηματοπιστωτικο συμπαν που κατερρεε δημιουργωντας αλυσσιδωτες αντιδρασεις σε ολη την ευρωζωνη. Κοιταξε την παμπαλαιη τηλεοραση. Σιωπουσε εδω και χρονια.  Τωρα επερεπε να ανοιξει τα συρταρια και να ξεδιαλεξει ποια επιπλα και αντικειμενα θα κρατουσε και ποια θα εδινε. Η ναυτια παντα παρουσα.

 Επιστρεφεις μετα απο πολυ καιρο σε γνωριμα μερη ελπιζοντας να βρεις τα παντα οπως τα αφησες, ανεγγιχτα, λες και δεν ακουμπησε πανω τους ο χρονος. Ενα σπιτι κλειστο για μεγαλο διαστημα, τα σεντονια απλωμενα πανω σε καρεκλες και καναπεδες. Το χες ριξει να μη σκονιστουν τα επιπλα κι οι καθρεφτες, ξεροντας οτι θα λειψεις για πολυ καιρο.
 Μουρμουριζε φωναχτα. Παντα το εκανε. Μηχανισμος αυτορυθμισης.

 Το παιδικο κρεβατι, νεκροκρεβατο μιας παιδικης ηλικιας προ πολλου περασμενης. Ενας καναπες κρεβατι. Μετα απο πολλα χρονια ανακαλυψε οτι ηταν δυο διαφορετικα επιπλα.Το μεγαλο τραπεζι ροτοντα που φιλοξενουσε τα σχολικα διαβασματα. Ποτε δεν ειχε γραφειο  και οταν απεκτησε κατεληξε να το μισει.

 Βγηκε στο μπαλκονι να παρει αερα. Πνιγοταν. Δεν επρεπε να γυρισει. Δεν ηθελε να κρατησει τιποτα απο ολα αυτα. Ουτε καν μνημες. Οι αναμνησεις στοιχειωναν.






ps image

θύμισες

 Αναμνήσεις. Μνήμες που θαμπώνουν μέσα σε όνειρα. Το φως τις ταξιδεύει στην πραγματικότητα και τις σβήνει.
H μοναξιά κατατρώει τα πάντα, δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Τα μέρη που έπαιξες, τα μέρη που ονομάζεσες σπίτι, οι άνθρωποι που αγάπησες, όλα,  περιορίζονται στην  ανάμνηση μιας άλλης ζωής. Μια ζωής που δεν έζησες ποτέ. Όλα τα χθες που ήρθαν από το αύριο, όλα τα αύριο που ποτέ δεν ήρθαν από το χθες. 
Μια νέα αρχή, γιατί το πάντα ποτέ δεν είναι για πάντα.

ένα κουβάρι

Τίποτα δεν είναι το ίδιο πια. Όλα άλλαξαν, απ τη μια στιγμή στιγμή στην άλλη και δεν απόμεινε σχεδόν τίποτα. Σε βλέπω ν απομακρύνεσαι στα περασμένα και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το σταματήσω. Βυθίζεσαι   και δεν μ απομένει παρά να συμφωνώ μαζί σου σε όσα λες για να μην στεναχωριέσαι. Σ ακολουθώ στις περιπλανήσεις σου  μη μπορώντας να κάνω αλλιώς. Σου παριστάνω τη χαρούμενη και αποδέχομαι τα πάντα για να σε βλέπω να ησυχάζεις. Κι όμως είναι τόσο θλιβερό, έχει τόση φθορά. Γύρισες στο παρελθον και οι δαίδαλοι των εγκεφαλικών σου νευρώνων σε οδηγούν σ ένα λαβύρινθο από τον οποίο δεν πρόκειται να βγεις.

Από την άλλοτε κραταιά κυρία δεν απέμεινε παρά ένα κουβάρι αναμνήσεων και μια ορμή αποφασιστικότητας  που λειτουργεί πια εναντίον σου. 

Αυτό που τριγυρνάει στο μυαλό μου συνέχεια και δε μ αφήνει σε ησυχία είναι εκείνο το τελευταίο κοτοπουλάκι που μου είχες αγοράσει από το Μινιόν. "Να το προσέχεις" , μου είχες πει....... Άραγε το θυμάσαι ή το ξέχασες......γιατί εμένα με ξέχασες....... δεν με αναγνωρίζεις πια.....στο κουβάρι του μυαλού σου με μπερδεύεις . Εγω θυμάμαι αλλά ξεχνάω να σε πάρω τηλέφωνο.....