σκισμενοι χαρτες

χaρτογραφω το προσωπο σου, 
διατρεχω με τα ματια τις γραμμες
που κατεβαινουν απο τα ματια 
ως τη μυτη κι ακομη πιο κατω
ως το πηγουνι. 

Ψαχνω να βρω σημαδια
μη ρωτας, δε χρειαζεται να ξερεις,
αρκει που βλεπω εγω.

Σαν αρχαιος γεωμετρης μετραω την αποσταση
αναμεσα στις κοχες των ματιων κι απο κει
στις εσοχες διπλα απο το στομα.

Γιατι ξεχναω, αφου θες να μαθεις,
για να μην χαθω σε μια θολη αναμνηση.

Ήχοι

Είναι στιγμές που αυτό που ακούς σου γεννά εικόνες.

Οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, άλλες ασπρόμαυρες κι άλλες έγχρωμες.

Τρυφερές και σαν χάδι στην αρχή, βασανιστικές σαν να σε κατατρέχει το στοιχειό ενός κόσμου προ πολλού χαμένου. Αλληλοσυμπλέκονται, συγκρούονται και μετά πάλι η μία ακολουθεί την άλλη και οδηγουν τα βήματά σου. Ο ήχος εξελίσσεται και προχωράει μαζί σου σ ένα παιχνίδι  που ίσως να μην οδηγεί πουθενά, αλλά συμμετέχεις αβίαστα και συνεργώντας τον αφήνεις να σε τραβήξει ο ίδιος γκρεμίζοντας και τις τελευταίες άμυνες. Μετά την ανάβαση, έρχεται η κάθαρση.

 

 

Δημήτρη,Hior σας ευχαριστώ.