γατες

photo: Nadezhda Pavlyuchkova

Μια ζωη ακινητες. Ολοι τις ηξεραν σαν μανα και κορη. Πού τις εχανες πού τις εβρισκες, στο παραθυρο ταμπουρωμενες. Παιρναν μια βολικη σταση κι ηταν ικανες να καθονται εκει ολη μερα. Δεν τους ξεφευγε η παραμικρη κινηση. Ποιος περνουσε, τι φορουσε, πώς κοιτουσε, με ποιον ηταν, ποια ηταν αυτη διπλα του.

Μαλλιοτραβηγματα και φωνες, προσβολες και απειλες αποτελουσαν καθημερινο μενου. Οι νυχιες ηταν σημαδια αιματηρης μαχης μεταξυ τους. Παντα η μια εκανε πισω, κι οσο αφηνε χωρο, η αλλη τον καταλαμβανε. Ετσι απλωθηκε η Σαλαϊδη και ξεσπαθωνε.

Η αλλη θες απο φοβο, θες απο δειλια, υποταχθηκε, κουρνιαζε διπλα της και εμαθε να μην της ξεφευγει ουτε σκια. Οσο κι αν λιγουρευτηκε τους νεοσους που ξεστρατιζαν, ποτε δεν εμπηξε τα δοντια της στην απαλη σαρκα τους. Το βημα που τη χωριζε απο το εξω δεν το εκανε ποτέ. Ισως καλυτερα, φτωχεια, αγριες καταστασεις, πού να παλευεις, σκεφτοταν. Τουλαχιστον, εκει που ηταν, ενα πιατο φαϊ το ειχε και δεν κινδυνευε κιολας. Λιγο το χεις;

Ποτέ δεν αναρωτηθηκαν πώς τις εβλεπαν οι απ εξω και γιατι καποιοι τους χαμογελουσαν κιολας.

Ποιος ξερει τι σκεφτονται ετσι που μας βλεπουν να σκοτωνομαστε. Με τα χαλια σου γελανε, συνηθιζε να λεει η Σαλαϊδη, μισοκλεινοντας τα ματια. Κι ολο μουρμουρανε: γατουλες, γατουλες... ηθελα να ξερα τι κοιτανε... δεν εχουν ξαναδει γατες;

the raven

Εκανα παντα κυκλους πετωντας πανω απο το κεφαλι της. Αορατο γυροφερνα και μπερδευομουν στα μαλλια της. Την παρακολουθουσα σιωπηλο κι ανεκφραστο, δεν ηταν ακομα ωρα. Περιμενα. 

Στη ζωη της δεν αφηνε χναρια. Δεν κρατουσε τιποτα απο τα παλια. Αδειαζε. Πετουσε. Ο,τι αγγιζε το παρελθον, το ξεφορτωνοταν. Δεν ηθελε σχεσεις με οσα αφηνε η ζωη και η λεξη αναμνηση της ηταν αγνωστη. Το συναισθημα απουσιαζε. Δεν ενιωσε να δενεται ουτε με κεινα τα μικρα, για να καταλαβεις οτι ηταν εστω ικανη να αισθανθει ψηγματα τρυφεραδας. 

Εδω δεν δεθηκε ποτέ της με ανθρωπους, μονο γαντζωθηκε πανω τους κι οταν εφυγαν, εχασε τη ζωη της. 


Κι εγω ολο και κοντοστεκομουν, ζυγωνα. Τα φτερα μου την τυλιγαν αργα, μεχρι που θρονιαστηκα στον ωμο της. Τωρα ζω διπλα στην ανασα της. Την ακουω να ταξιδευει στο παρελθον αναζητωντας οσα αφησε να φυγουν και οσα εδιωξε...


Η μνημη ειναι σπιτι.

Η μνημη ειναι σπιτι. Καθε δωματιο, διαδρομος, επιπλο κραταει τα προσωπα, τις μυρωδιες, τις εικονες και τους ηχους, που αφησαν το συναισθηματικο τους χναρι πανω τους. Οσα εμαθα, οσα εζησα, οσα σκεφτηκα, η ταυτοτητα μου, ο,τι εγινα, ειναι χαραγμενα σε ολες τις επιφανειες μεσα στα δωματια, καποια φυλαγμενα καλα μεσα σε σεντουκια. 

Μεχρι τη στιγμη που οι χωροι αρχιζουν να γινονται ανοικειοι, που οι πορτες σφαλιζουν μια μια, απαγορευοντας μου την εισοδο στα δωματια. Καποιες μενουν μισανοιχτες, μα και σε εκεινα τα δωματια ελοχευει η ομιχλη και δεν μ αφηνει να δω ξεκαθαρα. Μπερδευω προσωπα και χωρους πια. 

Καζιμιρ Μαλεβιτς, Κοκκινο τετραγωνο, ΚΜΣΤ

Το παρον και το παρελθον διαχωριστηκαν. Το παρελθον αυτονομηθηκε και κλειδωνει τα δωματια, αφηνει ανοιχτα -κι αυτο για λιγο διαστημα- τα δωματια που ειχαν απομεινει στη σκονη του χρονου. Ξαφνου εκεινα τα παλια ξεχασμενα δωματια αποκτουν ολοενα και περισσοτερο φως, ολοενα και μεγαλυτερη σημασια. Το ποδια μου με οδηγουν ολο και πιο πισω, αποκοπτομαι απο το τωρα. Το ταξιδι στο παρελθον δεν εχει ουτε εικονες, ουτε ανθρωπους απο το παρον. Το παιδι μου γινεται αδερφη μου και ο αντρας μου ειναι ο πατερας μου. Η σκεψη μου ανεξελεγκτα ακολουθει δικες της διαδρομες. Οι τοιχοι γινονται παραθυρα απ οπου ξεπροβαλλει ο αντρας μου, που εδω και χρονια εχει κινησει για το μακρυ ταξιδι, και με φωναζει να βιαστω να παμε σπιτι μας. Μα ειμαι στο σπιτι μου ή δεν ειμαι; πού ειμαι; Το μυαλο μου παιζει παιχνιδια, καμια φορα το καταλαβαινω, συνηθως μου το λενε οι αλλοι. Μα ειναι ξεκαθαρα μερα, τι κι αν το σκοταδι εχει καλυψει τα παντα εξω;
Ολα απομακρυνονται και καταληγουν στα παιδικα μου χρονια, οταν εψαχνα το παπουτσι μου για να μη μαλωσει η δασκαλα.
Τα νηματα της ζωης μου εχουν μπερδευτει και ακολουθουν τη δικη τους πορεια. Δεν οριζω πια μητε τη σκεψη μου, μητε το σωμα. Αν θελω να επιβιωσω πρεπει να με φροντιζουν. Ξενα προσωπα. Δεν τα γνωριζω. Ποια ειναι ολα αυτα τα προσωπα που εχουν γεμισει το συμπαν μου; Τα αγαπησα; Με αγαπησαν;

Η ομιχλη μια ξεμακραινει απο τα δωματια, μια τα γεμιζει. Κι εγω συνεχιζω το ταξιδι προς την αρχη. Εκει βρισκονται ολα οσα με σημαδεψαν και οσα χαραξαν την πορεια της ζωης μου. Αλλωστε εκεινες οι μνημες, αυτες οι αναμνησεις ειναι πια ο κοσμος μου. Ξερω θα καταληξω στη σοφιτα αγκαλια μ εκεινη την πανινη κουκλα που ειχε ραψει η μανα με πανακια που ειχαν περισσεψει, απο τι, μη με ρωτας, δεν θυμαμαι και δεν ξερω αν εχει σημασια πια.
#καληνυχτα_και_καλη_τυχη

νεα χρονια

Η ζωη μας.
Ολα οσα μας διαμορφωνουν, οι φοβοι μας, τα κομβικα σημεια της πορειας μας, οι αποφασεις μας ειναι η πρωτη υλη της αφηγησης μας και αυτη σχεδιαζει το μονοπατι που ακολουθουμε στο σκοταδι.
Συνδεομαστε με ανθρωπους, δημιουργουμε οικογενειες, οχι με τη στενη εννοια του ορου, αλλα δεσμούς με ανθρωπους που μοιραζομαστε κοινα ονειρα, ιδανικα και αναζηταμε το φως μεσα στο σκοταδι.
Κανεις δεν ξερει τι θα ακολουθησει, ποια μονοπατια θα διαβουμε, ποιε ςπειλογες θα υπερισχυσουν, τι θα φερει η νεα χρονια.

αλλες ιστοριες

Mια φορα και δυο φεγγαρια, στην ακρη του χρονου, οπως την οριζουν οι παλιες ιστοριες που υφαινουν τα ξωτικα στο δασος της ομιχλης, ηταν μια νυχτοπεταλουδα.

Παγιδευμενη για παντα σ ενα γυαλινο μπουκαλι, που με δικη της θεληση αρχικα μπηκε, ταξιδευε τις θαλασσες του χαους μεσα στο μπουκαλι.

Η νυχτοπεταλουδα εψαχνε παντα να βρει... τι; κανεις δεν εμαθε. γιατι; απλα δεν την ρωτησε. πώς ενιωθε; κανεις δε νοιαστηκε να ρωτησει και να περιμενει ν ακουσει την απαντηση της. 

Συναντησε πολλα καινουρια προσωπα, γνωρισε πολλα μερη. Μεχρι που αποφασισε να σπασει το γυαλινο μπουκαλι που τη φιλοξενουσε τοσα χρονια. 

Θα μεινεις μονη σου, ακουστηκε μια φωνη. Θα ξεκοπεις απο οσα σε δενουν, μια αλλη. Δεν θα μπορεσεις να ξαναμπεις στο μπουκαλι σου αφου θα το εχεις σπασει, μια ακομη. Θα τραυματιστεις απο τα γυαλια, ειπε η πιο αποφασιστικη φωνη οταν την ειδε να χτυπαει με ολη της τη δυναμη τα τοιχωματα του μπουκαλιου. 

Μ ενα ξαφνικο "σωπαστε" ολες σταματησαν και την ιδια στιγμη η νυχτοπεταλουδα επεφτε με ολη της τη δυναμη πανω στο πλευρικο τοιχωμα του μπουκαλιου κανοντας το να σπασει με δυναμη πανω σε αιχμηρα βραχια. 

Το ασθενικο φως του ηλιου εκεινο το πρωινο τη βρηκε ματωμενη αναμεσα στα μυτερα βραχια μιας αποκρημνης ακτης και σε γυαλια που αλλα ειχαν μπηχτει βαθια στο κορμι της και αλλα της ειχαν χαρακωσει το προσωπο και τα μπρατσα.

- ετσι κι αλλιως, παντα μονη μου ημουν... απο παιδι, σκεφτηκε και εκλεισε τα ματια

λεξεις χαμογελα

δεν υπαρχουν τελειες, μια ειναι μονο η τελεια, οταν φευγουμε...

κατα τ αλλα υπαρχουν αποσιωπητικα για να δηλωνουν τη συνεχεια,
κομματα που σηματοδοτουν τη διαφορα, ανω τελειες που θα σημαιναν την αλλαγη, θαυμαστικα που μεταφερουν αμηχανια, γιατι τους φαινεται πολυ αποτομο να κλεισουν με μια τελεια, νομιζουν οτι ειναι ευγενικοτερο να κανουν την εμφανιση τους!
σημεια στιξης που φερνουν τη μεταμορφωση·

μα πισω τους υπαρχουν μονο ανθρωποι·  αυτοι που αντιλαμβανονται, λες και οσφραινονται στον αερα οτι κατι σου συμβαινει και χωρις δευτερη σκεψη ειναι εκει διπλα σου·

και περα απο τα σημαδακια ξερουν οτι το μονο που πραγματικα χρειαζεσαι ειναι μια δυο λεξεις και τρεις τελειες να τις ακολουθουν εκει στο τελος τους για να κλεινουν μεσα τους ολα οσα δεν ειπωθηκαν... να αφηνουν τον οριζοντα ανοιχτο... να σου δειχνουν το ανοιγμα της μεγαλης γαλαζιας... και ολο το συναισθημα που μπορει να χωρεσει σε τρεις τελειες, και ειναι πολυ...
να ετσι
μου λειπεις..., σε σκεφτομαι..., σ αγαπω...

 

ξεθαβω

Οι ουλες μου κουβαλανε πονο θυμο απελπισια

Ειναι συντροφια μου

εχουν ανθρωπινα χαρακτηριστικα 

Ουρλιαζουν σε καθε νεο ακουσμα, 

τρομαζουν απο τον ηχο καθε νεας εισερχομενης κλησης

μιλανε μια γλωσσα ακατανοητη 

δεν τολμω να τις διαβασω...