δε χαρτ οβ νταρκνες

κατευθυνομαι στην καρδια του δασους. η σιωπη εχει καταπιει ολους τους ηχους. σιωπη. διαρκης. απολυτη παγερη σιωπη. νιωθω αδεια, υπαρχει ενα κενο μεσα μου, δεν ξερω τι μερα ειναι και μερικες φορες μπερδευω και το πού βρισκομαι, δεν υπαρχει ο χρονος ουτε ο τοπος. ο χρονος οριζεται απο τα διαστηματα της μερας που χορηγεις τα χαπια και τις παρενεργειες τους, ειναι τοτε που αρχιζει η αμφισβητηση, ειναι τοτε που χρειαζεσαι ν ακουμπησεις σ ενα δεντρο, σ ενα βραχο, να ξαπλωσεις στην παραλια και να νιωσεις τη ζεστη της αμμου και να παρεις δυναμη, ειναι τοτε που εχεις αναγκη μια αγκαλια, ειναι τοτε που εχεις αναγκη ν ακουσεις μια αλλη φωνη για να σε βγαλει απο το λαβυρινθο και να σε κρατησει σ επαφη με το εδω, γιατι εισαι περα, στην αλλη πλευρα

απροσωπο

μιλαω σε τοιχο, βλεπω τις κοκκινες σημαιες να εχουν υψωθει, καμωνομαι πως δεν καταλαβαινω, απο την αλλη ποιος εχει ορεξη για τη δικη σου μελαγχολια ειδικα το μεσοκαλοκαιρο, ο καθενας εχει τα δικα του που τον απασχολουν, δεν εχεις θεση μεσα στον χαρουμενο κοσμο του αλλου, δεν μπορεις να σκοτεινιαζεις τους αλλους ουρανους.
αφηνω κομματια μου σε διαφορα σημεια. πρεπει πλεον να δρασω. Την καλουν οι Σειρηνες ενος αλλου κοσμου, αλλοτε τις ακολουθει κι αλλοτε σε σφαζει με μια λεξη. υπαρχει μονο ενα απολυτο εγω, τιποτα αλλο, ειπωμενο με θρασυτητα και με παντελη ελλειψη νοιαξιματος για τον αλλο. εγω. το παιδι πρεπει να γινει γονιος, να παρει τις καταλληλες αποφασεις και να πεισει εναν απαρηγορητο γονιο-παιδι οτι ειναι οι σωστες. για ολους τους αλλους υπηρξα παντα φροντιστικος γονιος. μονο εμενα αφησα ερμαιο στα θελω ολων των αλλων. η καρεκλα που λεγαμε... νομιζω οτι βλεπω εικονες απο ενα βιου μαστερ σαν αυτο που ειχα παιδι -τι απεγινε αραγε- πού αρχιζει η αληθεια και πού τελειωνει το ψεμα, μια μαγικη εικονα που επαναλαμβανεται... ολα ειναι θολα κι επικρατει σκοταδι... παντου

unspoken

το φρικαλεο φαντασμα που απο τα παιδικα χρονια επανερχεται δεν βρισκει ησυχια πουθενα. οσα συμβαινουν φρικιαστικα στο παρον η νοσηρη μου φαντασια τα απωθει στο παρελθον πεισματικα, εχουν ηδη συμβει. νοσταλγω αυτο που θα μπορουσε να εχει γινει και δεν εγινε. ενα μελοδραμα σε μια πραξη, χωρις ελεος, για κανεναν. σκεφτομαι απομακρα και διχως λεξεις. σωπαινω, δεν εχω τι να πω. οι θορυβοι ομως μ αρεσουν αλλα με φοβιζουν. η σιωπη της νυχτας μου προκαλει τρομο. ακουω συνεχως να φωναζει τ ονομα μου. δεν ξερω τι με περιμενει καθως πλησιαζω. το χαμογελο και το τρυφερο απαγορευονται. εισαι ενοχη οταν εισαι χαρουμενη. πρεπει να εισαι απελπισμενη, το θλιμμενη ειναι λιγο. με στηριζει μια νευρωση. υπηρξες αραγε ποτε ευτυχισμενη; τοτε, στα παιδικα χρονια, ισως, τοτε παντα πιστευεις οτι εισαι ευτυχισμενος, ολα ειναι μαγικα. πεφτω στο κενο μιας μερας ξερης.

χωρις προσωπο

εχω την αισθηση οτι ζω για το τιποτα, εχω την αισθηση οτι δεν ζω, απλα καποιες λειτουργιες συντελλουνται ακομη και συνεχιζω και αναπνεω.
ουτε η μουσικη πια με ανακουφιζει, ενα θολο φαντασμα ωχρο και λιποσαρκο κυκλοφορει γυρω μου. οταν πιανεις πατο, καθεσαι εκει, δεν εχει -ή ετσι νομιζεις- να πας πιο κατω.
ζωη λειψη, ξοδεμενη στο ελαχιστο για να μην τελειωσει.
επωδυνα ψυχρη, χωρις κανενα ελεος. οταν γινεσαι -ακομα κι αν φαινεσαι και δεν εισαι- ευαλωτος γινεσαι ερμαιο απαιτησεων, ευκολος στοχος σχολιων
γλυκαναλατες κλαψες...

χωρις προσωπο

τιποτα δεν μοιαζει να εχει σημασια, τιποτα δεν φαινεται ικανο να σε τραβηξει εξω και μακρια απο αυτη τη ρουφηχτρα, μια μαυρη τρυπα που σε τραβαει προς το κεντρο της μεχρι να εξαφανιστεις. δεν ξερεις πια τι μερα ή τι ωρα ειναι, εχεις αφεθει ερμαιο της παλιρροιας που σε τυλιγει και δε σ αφηνει πια ν αντιδρασεις, ισα που αναπνεεις, καθε μερα οι ιδιες κινησεις, τα ιδια σημεια, οι ιδιες λεξεις, εφτασες στο αδιεξοδο και γινεσαι κομματι του τοιχου πια, επιπεδη και λεια για να μην ξεχωριζεις, να μην τραβας την προσοχη. η επαναληψη οδηγησε στην αδιαφορια, πνιγηκα σε μια θαλασσα αδιαφοριας, δεν φαινομαι, δεν υπαρχω, εχω την λανθασμενη ιδεα οτι υπαρχω, μα στην πραγματικοτητα ειμαι νεκρη. αδιαφορω, δεν εχω καν τη δυναμη να κοιταξω εξω απο το παραθυρο, αντιλαμβανομαι το περασμα του χρονου απο τον ηλιο που ερχεται και φευγει κι αφηνει σημαδια στους τοιχους. μια σκια που γλυστρα απο γωνια σε γωνια

ατιτλο

δεν επιλεγω να γρφω γι αυτο που μου συμβαινει, επιλεγω να γραφω για το συναισθηματικο του αποτυπωμα πανω μου, για ολα αυτα που συμβαινουν αορατα, που συμβαινουν αλλα δεν φαινονται
δεν θελω να κουνηθω απο τη θεση μου, παντα η ιδια, ακινητη οσο περισσοτερο μπορω
δε θελω να μιλαω, τι να πω...
η συγχωρεση πρεπει να προσφερθει, η αγαπη και η φροντιδα να γινουν πραξη
οι κυκλοι πρεπει να μεινουν αδιασπαστοι, τιποτα δεν πρεπει να τους ταραξει και ν αλλαξει τη μορφη τους
Περπαταω στο δασος, νυχτοπεταλουδες πεταριζουν γυρω μου, οι φυλλωσιες θροϊζουν στο νυχτερινο αερακι. Ουτε ξερω ποσος καιρος ειναι που τριγυρναω εδω.
Αφουγκραζομαι ηχους αναμεσα στα κλαδια των δεντρων. οχι ενα κλαδι που σπαει, ή ενα πατημα, ή καποιο ζωο να μουγκριζει, ουτε ενα κοασμα η καποιο τιτιβισμα που μπερδεψε τη μερα με τη νυχτα. Για το νυχτοπούλι ουτε κουβεντα.

Εχω επιγνωση του χαους του σκοταδιου, η σκια μου απλωνεται τεραστια και μπερδευεται με τις σκιες της νυχτας.

Ο χρονος ειναι ασαφης στ φεγγαροφωτο, οπως και στην ομιχλη. Δεν καταλαβαινεις ποτε ειναι μερα ή νυχτα και τι ωρα ειναι.

ατιτλο παλι

οταν ολα θα εχουν τελειωσει τι θα χει απομεινει
καποιες μνημες ασθενεις,
 ουτε ο ηχος της φωνης θα τριγυρναει φερνοντας νωχελικα απογευματα που κεντουσαν τη θαλασσα
χαθηκαν κι αυτα μεσα στα απονερα ενος ακομη καλοκαιριου κατω απο τη συναυλια σολο ενος τζιτζικα, που πασχιζει να κρατηθει ση ζωη, γνωριζοντας οτι το τελος ειναι κοντα
μερικοι καθως απομακρυνομαστε δεν αφηνουμε πισω μας παρα την αναμνηση απο ενα χναρι, τη θολη υποψια οτι υπηρξαμε ή παλι μπορει και να ηταν ολα ενα ονειρο και να μην υπηρξε τιποτα