ατιτλο

μερικες φορες ευχομαι ολα να ηταν απλα ενας εφιαλτης, αλλα το ταξιδι στο δασος του τρομου δεν εχει τελειωσει και φαινεται να μην εχει τελος. καθε μερα κατι διαφορετικο θα ξυπνησει και θα ριξει κι αλλο χωμα στο πτωμα που κειτεται στο λακκο. οι μερες δεν διαφερουν η μια απο την αλλη κυλανε με κοπο πανω στη γραμμη του χρονου και τιποτα δε μοιαζει ικανο να τις σκουντηξει να αλλαξουν σε κατι.  πανομοιοτυπες και αδιαφορες μεσα σε μια ατμοσφαιρα σηψης και λεκτικης αηδιας. το μυαλο σου κινειται με ιλιγγιωδεις ταχυτητες και δεν ξεκαθαριζει μια σκεψη. ενα τοπιο χλωμο απο το τελος που πλησιαζει και αγχωτικο απο οσα θα ακολουθησουν. ο πανικος και η αγωνια πιιστοι συντροφοι σε οσα σκεφτεσαι. η αμφιβολια θρονιασμενη σε περιοπτη θεση κατασπαραζει την τελευταια ικμαδα του ηδη βεβαρυμενου εγκεφαλου που βυθιζεται σε μια μοναξια ολοενα και πιο πηχτη.
ακατανοητες λεξεις σε σειρα η μια διπλα στην αλλη, δεν προλαβαινουν να δημιουργησουν νοημα, μια και το μυαλο σου μοιαζει περισσοτερο με συγκλλημενα σπλαχνα παρα με ξεκαθαρα οργανα.
αιωνιοι ταξιδευτες της ουτοπιας

σκιες και ψιθυροι

το αγαπω το παιχνιδι με τις σκιες. χρειαζεται δυο για να το παιξουν. κανεις σχηματα κι ο αλλος βρισκει τι δειχνει η σκια.
μπα, παιζεται κι με εναν, σαν το αθηναϊκο κρυφτο. κανεις σχηματα και βρισκεις τι αναπαριστα η σκια. παιχνιδι με τον εαυτο σου, μια και εσυ εισαι το πραγματικο και εσυ δινεις απαντησεις. καμια φορα εκνευριζεσαι γιατι η απαντηση που δινεις για τη σκια δεν ειναι αυτη που ειχες σκεφτει αρκετα, τοτε καταλαβαινεις τις δυσκολιες σου στο να αναπαριστας ζωα και φυτα ή ανακαλυπτεις πολλαπλες διαδρομες.
οταν μεγαλωνεις ανακαλυτεις οτι οι σκιες εχουν ογκο, δεν ειναι επιπεδες και μεσα σ αυτον κρυβεσαι, καμουφλαρεσαι ωστε να μην καταλαβαινουν οι εξω τι συμβαινει μεσα. δυο διαφορετικοι ανθρωποι κατοικουν μεσα σου. ειναι τοτε που οι ψιθυροι αρχιζουν να παιρνουν σχημα και να γινονται λεξεις, που χαλαρωνουν τα χειλια απο το σφιξιμο και ψελλιζεις οσα καθονται μεσα για να τ αφησεις να φυγουν, προσπαθωντας να διατηρησεις το μυαλο σου, που φλερταρει επικινδυνα με την τρελα.
ειναι τοτε που σφαλιζεις τα κουτια και κλεινεις τις διοδους, γιατι δεν θελεις να πλησιασει κανεις οσο σκιζεις τις σαρκες σου, οσο κοβεις τα κομματια σου, τους κρατας ολους σε αποσταση, ειτε για να τους προστατευσεις, ειτε για να κλεισεις τις δουλειες σου εσυ, οπως δεν εκανες οταν επρεπε. τοτε ετρεξες μακρια και κρατησες αποσταση, τωρα ηρθε η ωρα να δωσεις τη μαχη σου, να αναλαβεις τις ευθυνες που τοτε αφησες.
εχεις καταστειλει ολες τις λειτουργιες, σου απορροφα ολη την ενεργεια σου, το παιχνιδι της σκιας. δεν ταξιδευεις πια στην ουτοπια, εχεις συγκρουσθει με σφοδροτητα με την πραγματικοτητα και ειναι ασχημη... πολυ...
απομακρυνεσαι στις σκιες που σε τυλιγουν ολοενα και περισσοτερο κι ας ξερεις οτι δεν προκειται να βγεις απο κει πια, ειναι μερος του παιχνιδιου κι αυτο...

 

ποσα φεγγαρια εχει ο ουρανος σου;

Ερχεται η στιγμη που αντιμετωπιζεις τους δαιμονες. βαρυγδουπο. οχι ερχεται η στιγμη που στεκεσαι και απλα κοιταζεις. δεν μπορεις να αποκωδικοποιησεις ολα οσα συμβαινουν -ποναει πολυ- και απλα στεκεσαι και κοιταζεις. ισως ειναι χειροτερο. οι εικονες εγγραφονται στον εγκεφαλο και δεν ξερεις ποτε θα τις ανασυρει και για ποιο λογο. φοβασαι το μετα... φοβασαι τα παντα. ειδικα τον ιδιο σου τον εαυτο. ερχεται η στιγμη που πρεπει ν αποφασισεις να λειτουργησεις. περασαν πολλα χρονια που δεν εκανες τιποτα, που αδρανησες. τωρα τα βρισκεις ολα μπροστα σου. και ολως παραδοξως ειναι πανσεληνος. λες και απο παντα να ηξερες οτι κατι θα συμβει στην πανσεληνο. μουδιασμενη κοιτας, ακους και με εναν παραδοξο τροπο προσπαθεις να συγκρατησεις ενα καρο συναισθηματα απο το να ξεσπασουν. οργη, θυμος, ντροπη, λυπηση, αυτολυπηση.
ειναι η στιγμη που πρεπει να παρεις αποφαση οτι δεν προκειται ποτέ, στο ξαναλεω, ποτέ, να γινεις αποδεκτη. μαθε να ζεις με αυτο. ειναι η στιγμη που ξεδιπλωνεται σε ολο του το μεγαλειο το ποσο αισχρος ειναι αυτος που υποτιθεται επρεπε  α ειναι γεματος αγαπη απεναντι σου, να σε αποδεχεται και να σε τιμα. βλεπεις ποσο αγνωμων και ποσο συμφεροντολογος ειναι, ποσο η ηλικια του γινεται το οχημα του και δεν λογαριαζει τιποτα αλλο μπροστα στο θανατο που μας περιμενει ολους ετσι κι αλλιως, ποσο ο εαυτος του ειναι πανω απο ολα και ολους.
θα μου πεις παντα ηταν. το εβλεπες, το ειδες εγκαιρως και εφυγες. γιατι γυρνας; τι περιμενεις; ποτέ δεν προκειται να το βρεις. το σιχαμερο -που σε κανει να νιωθεις σαν τιποτενιος- ειναι οτι ακομα και μετα απο ολα αυτα περιμενεις... ξεροκεφαλη και χοντροκεφαλη. δεν θα μαθεις ποτε σου, παντα θα περιμενεις να σε αποδεχτει αυτος που ποτέ δεν ειδε τιποτα αλλα απο τον εαυτο του και τωρα με την ηλικια στις αποσκευες θεωρει δικαιωματικα πως εχει ολα τα δικια.
και μαζευεις ολε ςτις καρτες μετα για να παιξεις αυτο το επιτραπεζιο. το μοναχικοτερο επιτραπεζιο ολων. εσυ και οι καρτες και οι κανονες του παιχνιδιου. που δεν τους εφτιαξες εσυ, αλλα τριγυρνανε γυρω σου και δεν σ αφηνουν να ησυχασεις. η πιο μοναχικη στιγμη ολων. λες και καποιος εκλεισε αθορυβα την κουρτινα και εισαι εσυ μεσα στο κουκουλι που σε περιβαλλει και κανεις δεν τολμα να την τραβηξει λιγο και να σου πει ειμαι εδω, με οποιονδηποτε τροπο. μπορει και εσυ να τραβηξες τις κουρτινες. ειναι κατι που πρεπει να κανεις μονη σου. κανεις δεν μπορει να σε βοηθησει και σε κανεναν δεν θα επιτρεψεις να σου δειξει οτι ειναι διπλα σου. μπορει να εχεις σκοπο μακροπροθεσμα, αλλα αυτο ανηκει στη σφαιρα του μη πραγματικου ακομη τουλαχιστον. σφαλισες τις εξοδους, εκλεισες ολες τις χαραμαδες.
λες και κρατας στα χερια σου ενα κουβαρι και προσπαθεις να το ξεμπλεξεις και αυτο μπλεκεται ολο και περισσοτερο, και τυλιγεται γυρω σου και δεν σ αφηνει ουτε να δεις τα πραγματα ξεκαθαρα, ουτε να ανασανεις.
μαζευεις τα κομματια του μυαλου που εχουν σπασει σε κομματια και προσπαθεις να τα βρεις ολα για να τα φυλλαξεις γι αργοτερα, η συναρμολογηση θ αργησει, προς το παρον προσπαθεις να κρατησεις τα λογικα σου στη θεση τους και κλειδωνεις τις εξοδους, σφαλιζεις ολα τα κουτια για να αποχωρησεις αθορυβα στη σιωπη της ομιχλης σου στο δασος των ξωτικων που ελπιζεις να βρεις γαληνη μερτα απο την ανταρα της τρικυμιας που ζεις.
ο μικρος διαολος μεσα σου εγγραφει τη μοναξια, την απουσια αλλων, ολων των αλλων, που διακριτικα επαψαν να βρισκονται διπλα σου.

μετα, ολα θα ειναι αλλιως...
χωρις μουσικη

ο ιανος

"υπαρχουν καποιες δικαιολογιες που δεν χρειαζονται συζητηση.

Καποιες δικαιολογιες που δε χωρουν αμφισβητηση".

Lobster Λανθιμος

στεκεις και κοιταζεις το προσωπο του ιανου, αντιλαμβανεσαι ολες τις μικρες ή μεγαλυτερες διαφοροποιησεις του. λες και βλεπεις ταινια. πώς ξεχωριζεις με ποιους επεξεργαστες μεταφραζεις ολα τα δεδομενα που μπαινουν στα συστημα;  γιατι μπαινει σε διαδικασια εισαγωγης ψευτικων δεδομενων ο ιανος; πώς αποκωδικοποιειες εσυ τα δεδομενα και ποση βαρυτητα δειχνεις στην εισροη ψευδων δεδομενων;

πώς ξεχωριζεις την αληθεια καποιου; ποιες λεξεις και ποιοι μηχανισμοι ειναι αυτοι που ενεργοποιουνται και σε κανουν να δεις ή να κανεις πως δεν βλεπεις την αληθεια του αλλου;

ποια ειναι η αληθεια του αλλου; τι αφηνει να φανει; γιατι αφηνει αυτο το συγκεκριμενο κομματι να φανει αυτη τη συγκεκριμενη στιγμη; σε τι αποσκοπει; 

και αναρωτιεσαι, γιατι να μπαινει στο λαβυρινθο του διπροσωπου, τι εξυπηρετει; ποια εσωτερικη αναγκη τον σπρωχνει να εμφανιζει αυτο το διπλο προσωπο; δεν θα ηταν ολα πιο απλα αν απλα αφηνοταν να ακολουθησει τη μελωδια;

Ο καθρεφτης

Σχηματα και προσωπεια. 

Ενα πρωτογονο ιγκουανα σκυμμενο με ενα κρανιο στη θεση της μουσουδας. Πλασματα εξαφανισμενα εδω και χιλιετιες ζουν στην πραγματικοτητα μεσα μας, διαμορφωνοντας το κορμι και το μυαλο μας, με τ απομειναρια ενος κοσμου εξαφανισμενου εδω και καιρο.  

Καμπυλες που αναλογουν στους κυκλους δυο ματιων χωρις περιεχομενο, ενας δισκος στη θεση του κεφαλιου. 

Χερια που μοιαζουν με ποδια, με δαχτυλα που καρφωνονται στα κλαδια των δεντρων. Η σπονδυλικη στηλη ευκαμπτη και συναμα επιβλητικη κυρτωνει διευκολυνοντας την αναβαση.

Ανθρωπακια που η υπαρξη τους κρεμεται απο μια κλωστη. Μια πνοη που περναει μεσα απο ενα  τυμπανο που περικλειει τη ζωη, οι χτυποι του δηλωνουν την ιδια τη ζωη. Που κρυβεται πισω απο ενα υφασμα. Που αφηνει να φανουν οσα ιχνη επιτρεπουμε ή μας υποχρεωνουν να επιτρεπονται. Σαν την κορυφη ενος παγοβουνου. Ο ογκος χαμενος, βυθισμενος για να μην διαλυθει στο απαστραπτον φως, να μη λερωθει απο τη βρωμια γυρω του. 

Το καθρεφτισμα ενος προσωπου σ εναν παραμορφωτικο καθρεφτη. Τον καθρεφτη της ψυχης. Εμφανιζει την αληθεια μας οπως πραγματικα ειναι και οχι οπως την προβαλλουμε, ή οπως την κρυφοκοιταμε μεσα απο χαραμαδες και αλλα καθρεφτακια που φροντιζουμε να προμηθευτουμε για να ομορφαινουν την αληθεια μας. Ενα καλα κρυμμενο δακρυ, ενας πονος, ενας ποθος, μια επιθυμια, μια ανεκπληρωτη ευχη. Ολα καλα κρυμμενα στην εγκεφαλικη λασπη. Ορατα μονο καποια μελη. Ενα χερι, ενα ποδι, ενα κοκαλο, σε περιεργα αφυσικες θεσεις, οπως τα εθαψε και τα διατηρησε η ηφαιστιακη τεφρα της καθημερινοτητας. 

Ο καθρεφτης αντανακλα προσωπα καλυμμενα απο λεπια προϊστορικων ψαριων, αποτυπωμενα σε επιφανειες μουντες. Ανεκφραστα και διαπεραστα απομακρα. 

Μια αγκαλια που δεν ηρθε ποτε. Δυσκολα μιλας γι αυτο. Κρατας τη μαριονετα που θα παιξει το ρολο σου και της χαριζεις κινηση, συναισθημα, εκφραση, πνοη. Μα ειναι ξυλινη, δεν θα μπορεσει να δειξει ποτε καποιο συναισθημα. Παντα ανεκφραστα απομακρη. 

Δαχτυλα ιδια κλαδια. Ριζες που ξεχυνονται στον αερα και δεν σταματανε να διακλαδιζονται προσπαθωντας να σε αρπαξουν.

Σωματα στραμμενα προς ολες τις κατευθυνσεις. Παραμορφωμενα. Με αφυσικη κλιση. Σημαδια μιας κοινωνιας που σε θελει ευχαρη κυνηγο της ευτυχιας. Λαμπερα πολυτελη αυτοκινητα και γκροτεσκα διαμορφωμενα σπιτια, ακριβοπληρωμενες διακοπες στην ακρη της αμμουδιας. Παρεες που αναλωνονται στη συζητηση περι μιας κρισης που οι ιδιες δημιουργησαν, που καταπινουν οσα σερβιρονται με περισση ευκολια, που αποφευγουν να αισθανθουν, γιατι ποναει. Η εικονα της κατ επιφασην ευτυχιας, που αρνειται υποκριτικα πεισματικα να δει οσα δημιουργησε και ψαχνει αποδιοπομπαιους τραγους, αποφευγοντας να κοιταξει καταματα τη σαπιλα που κρυβει μεσα της, αποτυπωμενη στον αχανη ουρανο του διαδικτυου. 

Εχει καιρο που το παρον εγινε δυστοπια και το μελλον ειναι αδιαφορο. 

Το ανθρωπινο σωμα, μουσικο οργανο. Το εσωτερικο του ενα ηχειο, που αφηνει ν ακουστει η μουσικη που κρυβεται μεσα σε φλεβες, αρτηριες, οστα, οργανα και υγρο. Κακοφορμισμενες μουσικες ουρλιαζουν ματωνοντας τ αυτια. 

Κολλας στο αυτι ενα μαγικο ναυτιλο, που φερνει ηχους απο τις αχαρτογραφητες περιοχες των αστρων και επιλεκτικα κλεινεις τα ματια στην ασχημια. 

Φορωντας μια πετρινη μασκα, κλεινεις τις εισοδους πληροφοριων για να προστατευσεις το γυαλινο μονοκερο που κοιταζει ενα συννεφο. 

Αναμεσα σε ενα στερεο περιβλημα, το κρυο ενος πετρινου ταφου που κλεινει ο καθενας τη μοναξια του.

DISTANCE

As we danced among the ashes of our lives...

Too Many Of My Yesterdays belong to u

too many of my yesterdays are lost in you

too many..