Spirit bird

 

Give it time and wonder why do what we can 

laugh and we cry and we sleep in your dust

 because we've seen this all before.
Culture fades with tears and grace leaving us stunned 

hollow with shame we have seen this all, seen this all before.

Many tribes of a modern kind, doing brand new work, 

same spirit by side, joining hearts and hands

and ancestral twine, ancestral twine.

Slowly it fades. Slowly we fade

Spirit bird she creaks and groans she knows she has, 

seen this all before she has, seen this all before she has.
 
Slowly it fades. Slowly you fade

Soldier on soldier on my good country man. 

Keep fighting for your culture, now keep fighting for your land.

I know its been thousands of years and i feel your hurt 

and i know its wrong and you feel you ve been chained 

and broken and burned and those beautiful old people,

 those wise old souls, have been ground down for far too long 

by that spineless man, that greedy man, that heartless man,

deceiving man, that government hand taking blood and land 

taking blood and land and still they can,

but your dreaming and your warrior spirit lives on 

 and it is so so so strong in the earth, in the trees, in the rocks,

 in the water, in your blood and in the air we breath

Soldier on soldier on my good country man, 

keep fighting for your children now, keep fighting for your land.

Slowly it fades, slowly we fade, slowly you fade, slowly it fades
Give it time and we wonder why do what we can 

laugh and we cry and we sleep in your dust because we 've seen this all before... 

Xavier Rudd, Spirit bird

Ophelia

Ophelia was a bride of god, a novice Carmelite
In sister cells the cloister bells tolled on her wedding night

A rebel girl, a blue stocking suffragette
Who remedied society between her cigarettes

A sweetheart to the nation over night
Curvaceous thighs, vivacious eyes
Love was at first sight...

A demigoddess in pre war Babylon
So statuesque a silhouette in black satin evening gowns

The mistress to a Vegas gambling man
Signora Ophelia Maraschina, mafia courtesan

A circus queen, the female cannonball
Projected through five flaming hoops to wild and shocked applause...

A cyclone, tempest, a god damned hurricane
Your common sense your best defense
Lay wasted and in vain

Ophelia'd know your every woe and pain you'd ever had
She'd sympathize and dry your eyes and help you to forget...

Ophelia's mind went wandering...
You'd wonder where she'd gone
Through secret doors
Down corridors
She'd wander them...
Alone

(Ophlelia lyrics, Natalie Merchant)

All alone...

storyteller

Σκηνη 1η

Την ειδα μια μερα καθως εβγαινα απο ενα μαγαζι. Περιμενε στη σταση του λεωφορειου. Η μαντιλα στο κεφαλι της, απομειναρι απο μιαν εποχη περασμενη, το προσωπο της ρυτιδιασμενο. Εμοιαζε κουρασμενη, ετοιμη να εγκαταλειψει τα παντα. Ο κοσμος περνουσε διπλα της χωρις να της δινει σημασια, σαν να μην υπηρχε. Ηρθε το λεωφορειο, εσυρε με δυσκολια τα ποδια της και ανεβηκε. Αορατη, ή σχεδον αορατη γιατι καποιος την προσεξε. Ενας νεος αντρας με μπλε μαλλια και τρυπες στο σωμα. Δεν ανεβηκε πρωτος και ευγενικα τη βοηθησε να ανεβει κρατωντας της τον αγκωνα. Σηκωσε το καροτσακι με τα ψωνια που κουβαλουσε η γυναικα, με το αλλο του χερι, και ανεβηκαν στο λεωφορειο. Τους παρατηρουσα μεχρι που οι πορτες εκλεισαν και το οχημα κινηθηκε. Προλαβα να δω οτι καθισε διπλα της, της χαμογελασε και την ειδα να του μιλαει. Καθως το λεωφορειο απομακρυνοταν το προσωπο της εμοιαζε τοσο νεο, οι γραμμες απαλυναν, το χρωμα στα μαγουλα της  την εφερε πισω στον κοσμο των ζωντανων. Ο νεος της χαρισε ενα λεπτο απο τη ζωη του ενω συναμα στη γυναικα αυτο φαινοταν μια ολοκληρη ζωη. 
Μερικες φορες το μονο που χρειαζεται ειναι ενα χαμογελο. 

Σκηνη 2η

Κατεβαιναν τις σκαλες του μετρο με γηγορο βημα. Τα χερια τους μπλεγμενα. Στο ιδιο μπόι και οι δυο, στα εικοσι τους. Δεν ειχαν κατι το ιδιαιτερο, δεν ηταν ομορφοι, δεν ξεχωριζαν για τα ρουχα τους. Οταν εφτασαν στην αποβαθρα, περιμενοντας το μετρο γυρισαν να κοιταξουν ο ενας τον αλλο κι αγκαλιαστηκαν. Το αγορι ειχε τυλιξει τα χερια του γυρω της, το κοριτσι ειχε χωσει το κεφαλι της στο λαιμο του. Κατι της ψιθυρισε και την ειδα να σηκωνει το κεφαλι της για να τον αντικρισει.

-Τι φοβασαι οταν εισαι στο σκοταδι; Μονη σου; Γιατι ανοιγεις τα ματια σου; 

-Για να δω εσενα. Σε θελω, θελω να σε νιωθω διπλα μου, να νιωθω την ανασα σου να δροσιζει τ αυτι μου. Θελω ν ακουω τη φωνη σου να ψιθυριζει στ αυτι μου, τα χερια σου να με αγγιζουν και να με σπρωχνουν ενα βημα πιο περα, να μη μ αφηνουν, να με κοιτας και να βυθιζεσαι στα ματια μου, να μου χαμογελας και ν ακουω το γελιο σου. 

Ξανασμιξαν σ ενα φιλι καθως απο τη γραμη 1 κατεφτανε με εκκωφαντικο θορυβο το τρενο που θα τους επαιρνε μαζι του. 

Μερικες φορες το μονο που χρειαζεται ειναι ενα βλεμμα. 

Σκηνη 3η

Σκηνικο εξωπραγματικο. Θα μπορουσε να ηταν ενας βραχος σκοτεινος ή μια αθεατη πλευρα ενος αστεριου ή του φεγγαριου. Δυο φιγουρες αγκαλισμενες ψιθυριζαν  κοιτωντας ο καθενας τον αλλον στα ματια.
-Εχεις πλανητες αλλους γυρω σου;
-Εχω εσενα.
-Ποσα φεγγαρια εχει ο ουρανος σου; Κοιτας τ αστερια καθε βραδυ;
-Ο ουρανος μου εχει δυο φεγγαρια κι αμετρητα αστερια.
-Γιατι;
-Για να τα μοιραζομαι μαζι σου. Για να σου τα χαριζω και να μου φτιαχνεις ιστοριες μ αυτα. -Τι ιστοριες; 
-Για μαγους και ξωτικα. 
Χαμογελασαν ο ενας στον αλλο και χαθηκαν ο ενας στην αγκαλια του αλλου. Γεμιζει το φεγγαρι. 
-Θα σε παω στο μονοπατι που χαραζει τ ολογιομο φεγγαρι στη θαλασσα για να δω τα ματια σου να χανονται στο χαος.
Μερικες φορες το μονο που χρειαζεται ειναι ενα ονειρο.

...για οσους εχουν ματια και αντεχουν να βλεπουν ονειρα.

Welcome to the colorful carousel of sound and image ...

.... this is our place
in here we will abide
with grace we call it our own and
take the honor in stride
they won't follow us
nor into heaven nor in hell
but ah, so close we were...

My favorite being all of them 10 pieces, I have to admit that I haven't seen such a complete album since a long time combining  lyrics, performance, music, video. Creativity and talent meet their muse. A real talent worth noticing and placing among  favorites.

"Classically trained the young violinist from Antwerp, Liesa Van der Aa lays the foundation for a revolutionary pop-rock world with her first album Troops directed by Boris Wilsdorf (historical director of the legendary Einstürzende Neubauten ).

The recording of the album TROOPS almost exclusively based on violin registered Liesa Van der Aa at the crossroads in between of Bjork, Laurie Anderson, Patti Smith and Annie Lennox. She combined the sounds of her violin, voice and a range of pedal effects to create her own unique universe, an experimental soundscape.

A unique project, a new approach: Liesa asked 10 contemporary artists of the avant-garde to image each of the 10 tracks on the album". Among them the well known photographer Marc Lagrange (Louisa's Bolero) and Geert Mul (Low man's Land) to go along artists that are involved in visual and graphic arts,  theater and video. They all create a universe so different and fragmented yet so attractive.
 
10 both visual and audible pieces of jewelry to be  played continuously to anyone who wants to be a part of her universe with all its different parts until the end of the album. A full length album from an unpretentiously experimental  artist and a brilliant mind.

 


In an exclusive work created for the KlaraFestival, Belgium (September 1, 2013), she continues to experiment with sounds, this time focusing on the combination of baroque and pop. Composed to commemorate the 450th anniversary of British composer John Dowland, the most influential musician of the Elizabethan period, Liesa Van der Aa’s new work weaves together her own compositions with his: her songs suddenly switch to ones by Dowland and snippets of Dowland’s melancholic music blend into her soundscapes.

Ήχοι

Είναι στιγμές που αυτό που ακούς σου γεννά εικόνες.

Οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, άλλες ασπρόμαυρες κι άλλες έγχρωμες.

Τρυφερές και σαν χάδι στην αρχή, βασανιστικές σαν να σε κατατρέχει το στοιχειό ενός κόσμου προ πολλού χαμένου. Αλληλοσυμπλέκονται, συγκρούονται και μετά πάλι η μία ακολουθεί την άλλη και οδηγουν τα βήματά σου. Ο ήχος εξελίσσεται και προχωράει μαζί σου σ ένα παιχνίδι  που ίσως να μην οδηγεί πουθενά, αλλά συμμετέχεις αβίαστα και συνεργώντας τον αφήνεις να σε τραβήξει ο ίδιος γκρεμίζοντας και τις τελευταίες άμυνες. Μετά την ανάβαση, έρχεται η κάθαρση.

 

 

Δημήτρη,Hior σας ευχαριστώ.