ακολουθα το χαρτη

χαθηκα κουβαλωντας μαγικα λιχναρια κ φιλτρα,
ενα σκισμενο χαρτη και τη ξεχαρβαλωμενη πυξιδα,
ολοκληρη πραματεια.
ενα πουλι αγγιξε τον ωμο σου και
σταθηκε να ακουσει τη φωνη σου.
εσυ που κρατας τ αστερια στα χερια σου,
σκορπισε τα στην ποδια μου,
να τα δω να λαμπυριζουν παλι,
να τ αγγιξω εστω για ενα λεπτο,
ειναι τα δακρυα της νυχτας που καθε βραδυ στεκουν,
διαμαντακια στο σκοταδι, οσο αυτη μας γνεφει
 #‎καλημερα_και_καλη_τυχη.

ετσι ερωτευομαστε παλι...

Συναντιομαστε στις λεπτομερεις. Ερωτευομαστε στα μικροπραγματα. Βρισκομαστε στα ασημαντα.

Μια ρωγμη στο χωροχρονο δημιουργησε τη χρυσαλλιδα μεσα στην οποια χαμογελαμε, δακρυζουμε, ονειρευομαστε.

Τα υλικα του χαρτη μας, τιποτα αλλο παρα αστεροσκονη και ονειρα. Μεχρι να σμιξουμε, μια σειρα απο ασυνδετα φαινομενικα αντικειμενα του χωρου και του χρονου, μια πυξιδα κι ενας χαρτης, μια κλεψυδρα κι ενα ημερολογιο, γινονται το αλλο μας εγω. Μας συντροφευουν και μας πλαθουν μεσα απο φωτεινες και σκοτεινες περιοχες του δικου μας ξεχωριστου συμπαντος.


Αλλοτε η αφηγηση κυλαει μεσα σε μια λαμψη, μας εκσφενδονιζει σε αγνωστα υψη. Αλλοτε σκοτεινη, κρυβεται πισω απο ενα Τ ή μεσα σε ενα Ο για να σωπασει μοναχη ή να νοσταλγησει εναν αλλο κοσμο μεσα σε ενα Φ. Ονειρευεται στο ακαθοριστο αναμεσα στο Ποτέ και το Παντα, ακροπατωντας πανω στη διαχωριστικη οριακη γραμμη, φροντιζοντας να μην την ξεπερναει. Συνανταει τις μικρες ασημαντες λεπτομερειες που κανεις δεν δειχνει να θυμαται. Μια μικρη μαλλινη κιτρινη κλωστη που εχασες σε ενα ξενοδοχειο. Ενα μαρκαδορακι με λεπτη μυτη που γραφει μαυρα. Ενα κομματι χαρτι με τα γραμματα τακτικα και ομοιομορφα  να χαμογελανε πονηρα. Ερωτευεται μια διαφανη χρυσαλλιδα που κρυβει μεσα της δυο φεγγαρια. Ενα ξωτικο σαν εξωτικη πεταλουδα που δεν αγγιζεις γιατι μολις το κανεις "θα χαθει η λαμψη της". Ενα μαγο που παιζει με τις νοτες και του αρεσει να κρυβεται πισω απο τα νοηματα των λεξεων και σμιγει στον κοσμο της χρυσαλλιδας με το ξωτικο του.

The gathering, Remedios Varo

Βρισκομαστε στο συμπαν των ασημαντων πραγματων που αποκτουν αλλη σημασια στα ματια οσων μπορουν να κοιταξουν τον ουρανο και να δουν τα δυο φεγγαρια ν αγκαλιαζονται στον κατα τα αλλα συμβατικα σκοτεινο νυχτερινο ουρανο.

ps
Ενιωσες ποτε οτι βρισκεσαι καπου αναποφευκτα; Οτι για καποιο λογο ανεξαρτητο απο τη θεληση σου ή τις προσταγες της λογικης σου, μοιραια τα βηματα σου ή η σκεψη σου σε οδηγουν στο συγκεκριμενο χωρο-χρονο που βρισκεσαι τη συγκεκριμενη χρονικη στιγμη;

Αισθανθηκες ποτε οτι εισαι εγκλωβισμενος σε δυο κοσμους; Σε παραλληλες πραγματικοτητες; Σε ενα παρον που συνθλιβεται  απο αναμνησεις και ονειρα; Αναμνησεις τραυματικες και ονειρα ανεκπληρωτα ή ματαιωμενα.

Καλως ηρθατε στον κοσμο του 1Q84.